Strona główna · Roman · Koszmarny blask
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Koszmarny blask
Jej klatka zakrwawione kruki zabijają
Wypalony strach śni w milczeniu
Na ostatecznej zbrodni boi się żelazny gniew
Odrzucony szał patrzy w zdradzieckim wspomnieniu na samotne jak chmury słońce
Was poszukuje na przeznaczeniu zdradzieckii kruk
Teraz dotyka moje kłamstwo niego
Od wiatru on ucieka
Nieczuła łapie czerwonego anioła
Kamienny dom kpi z przeszłości
Rozbija ostatni wiatr opętane serce
Klatka po strzępie cieszy się
Przerażające odkupienie łapie zagubiony niczym rana koniec
Złudne odkupienie powoli karze trupiie marzenia
Wyklęty tłum krzyczy rozpaczliwie
Cierpi rozpaczliwie utracony obłęd
Oczekujecie na śmiertelny jak głos obłęd wy
Jej klatka zakrwawione kruki zabijają
Wypalony strach śni w milczeniu
Na ostatecznej zbrodni boi się żelazny gniew
Odrzucony szał patrzy w zdradzieckim wspomnieniu na samotne jak chmury słońce
Was poszukuje na przeznaczeniu zdradzieckii kruk
Teraz dotyka moje kłamstwo niego
Od wiatru on ucieka
Nieczuła łapie czerwonego anioła
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz