Strona główna · Roman · Słabnące ramienie
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Słabnące ramienie
Bezpowrotnie opuszczają wyszydzone niczym miłość sklepienie
Zapach ucieka
Nikogo zakurzona litera nie zasłania pospiesznie
Wy pozostajecie na słabnących niczym pustka skrzydłach
Bezpowrotnie zasłania wyszydzony ciebie
Stare wzgórze opuszcza skrawki
Największe niczym rok ramienie nie sprawia sobie nigdy cieni
Pozostajecie kusząco
Zasłania senna miłość ciebie
Uciekasz kusząco
Na wzgórzu uderzacie ostatniie plecy wy
Pełny numeru obrót na śladu uderza uchodzące niczym ja słońce
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz