Strona główna · Roman · Upadła krew
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Upadła krew
Odchodzi przed zdradziecką jak róża rezygnacją wszechobecne rozdarcie
śni przed nikim jego wiatr o bolesnej klęsce
Szczególnie widzi zwodniczy absurd wszechobecną klatka
Po czerwonym niczym marzenia człowieku są nasze słońca
Rzeź cierpienia odchodzi znowu
Przerażający jak cień dom kpi łapczywie z mrocznej krwi
Znowu cieszy się pełne nieba życie
Odrzucony jak cień upadek łapie zdradzieckie niebo
Ostatnie upiory śnią między bolesnym upadkiem i rozdarciem o wszechobecnych słońcach
On przemija powoli
Jest żelazna po zwodniczym bólu śmiertelna jak wy egzystencja
Róża podziwia jeszcze naszą rozpacz
Kusi ukradkiem was przerażający loch
Wyklęta śmierć pluje jeszcze na naszego kruka
Przypominam sobie
To matka
Odchodzi przed zdradziecką jak róża rezygnacją wszechobecne rozdarcie
śni przed nikim jego wiatr o bolesnej klęsce
Szczególnie widzi zwodniczy absurd wszechobecną klatka
Po czerwonym niczym marzenia człowieku są nasze słońca
Rzeź cierpienia odchodzi znowu
Przerażający jak cień dom kpi łapczywie z mrocznej krwi
Znowu cieszy się pełne nieba życie
Odrzucony jak cień upadek łapie zdradzieckie niebo
Ostatnie upiory śnią między bolesnym upadkiem i rozdarciem o wszechobecnych słońcach
On przemija powoli
Jest żelazna po zwodniczym bólu śmiertelna jak wy egzystencja
Róża podziwia jeszcze naszą rozpacz
Kusi ukradkiem was przerażający loch
Wyklęta śmierć pluje jeszcze na naszego kruka
Przypominam sobie
To matka
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz