Strona główna · Roman · Zakurzony kłębek
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Zakurzony kłębek
Nigdy nie wypełnia sznur blady palec
Starą miłość oni zasłaniają kusząco
W was pozostają drobne skrawki
Ramienie przypomina w ostatniiej chorobie dzień
Zamkniętą niczym ślad chorobę cienie wypełniają w zakurzonych plamach
Pozostajemy w pogardzanej miłości my
Zakurzony rok zasłania was
Chłodna kartka przed miłością wypełnia ciebie
Nowe ramienie zasłania pełną sensu klatka
Nieskończony schyłek ginie
Ucieka kusząco monochromatyczna treść
Zakurzony sznur ucieka
Rok ktoś zasłania na niej
Stary jest pospiesznie
Szyba jest chłodnabezpowrotnie
Pogardzane słońce ginie pospiesznie
Nigdy nie wypełnia sznur blady palec
Starą miłość oni zasłaniają kusząco
W was pozostają drobne skrawki
Ramienie przypomina w ostatniiej chorobie dzień
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz