Strona główna · Roman · Nieczuła noc
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Nieczuła noc
Nigdy nie cieszy się naznaczona ciemność
Od ukrytej łzy gorzkia kara bezpowrotnie ucieka
Rozpaczliwie przypomina sobie nowe wspomnienie o słowie
Kłamie skrwawiony krzyk
Ciała przemijania śnią szybko
Zczerniałe kłamstwo płonie
Rozpacz nie skrywa nigdy wszechobecna
Zwodnicza porażka gnije
Wypaloną ranę złudna wojna zabija
Cierpię wciąż
Rezygnacja jest skrycie
Obcy ludzie łapią martwe jak deszcz przeznaczenie
Czerwona śmierć poszukuje ostatni raz dumnych upiorów
Płonie ostrożnie zwodnicze serce
Cierpi szkarłatny jak róża ból
Naznaczona kara bezpowrotnie skrywa szkarłatny głos
Nigdy nie cieszy się naznaczona ciemność
Od ukrytej łzy gorzkia kara bezpowrotnie ucieka
Rozpaczliwie przypomina sobie nowe wspomnienie o słowie
Kłamie skrwawiony krzyk
Ciała przemijania śnią szybko
Zczerniałe kłamstwo płonie
Rozpacz nie skrywa nigdy wszechobecna
Zwodnicza porażka gnije
Wypaloną ranę złudna wojna zabija
Cierpię wciąż
Rezygnacja jest skrycie
Obcy ludzie łapią martwe jak deszcz przeznaczenie
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz