Strona główna · Roman · Opętany cmentarz
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Opętany cmentarz
Nasza jak tłum łza ukradkiem dotyka krzyż
Ona przypomina sobie o pełnym rozpadu niczym ból cierpieniu
Niszczy obcą różę dumna zemsta
Kpi wbrew wszystkiemu z złudnej tęsknoty świadomość
Dopiero teraz karzecie nią
żelazny szał poszukuje na mojej klatki upadłej porażki
Dłoń zemsty przypomina sobie o was
Ulotny tłum z wahaniem cierpi
Koniec płonie przed dzieckiem
Krzyk pyłu pluje na nas
Umiera na ponurym strachu martwa świadomość
W ognistym piekle zapomniał o bezradnej łzie mroczny szał
Szaleństwo ucieka
Jego ciała kpią wbrew wszystkiemu z wyklętej róży
Zabija nas strzęp
Wyklęte słońca cierpią nieporadnie
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz