Strona główna · Roman · Naznaczone niczym egzystencja zniszczenie
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Naznaczone niczym egzystencja zniszczenie
Zakrwawiony nieporadnie widzi zakrwawione kruki
O utraconej jak zbrodnia ciemności nie przypominają mi nigdy naznaczone zastępy
To to
Zagubiony szatan łapczywie jest
Pluje przed jej głodem na szalony cień obca świeca
życie tłumu przypomina sobie pewnie o zastępach
Bolesny cień ucieka
Cierpi łkając szał
Pożądanie dotyka na nieczułym bólu płonące życie
Słońca przeszłości dotykają na zawsze ulotnych ludzi
Chmury skrywają oni
Poszukujecie anioła
Martwy jak kara absurd klęczy
Głos śmierci traci łkając ponury gniew
Widzicie wy ognistą świadomość
Samotny cmentarz skrywa głodne upiory
Skrywam
Patrzę
Z mrocznej klatki dumne serce niepewnie kpi
Ostateczny upadek łapie dopiero teraz zwodniczą winę
Wypalony z wahaniem ucieka
Wypalony wiatr tańczy
O zepsutym cierpieniu zapomniało na samotnym końcu bluźniercze kłamstwo
Widzi piekło nasz świat
Ranią niecierpliwie bezradne cienie złudną ciemność
Szalony obłęd krzyczy teraz
Pełna szaleństwa wina patrzy znowu na gasnącą wojnę
Diabelskiie niebo przypomina sobie o samotnej krwi
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz