Strona główna · Roman · Wyszydzony anioł
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Wyszydzony anioł
Słabnący kłębek wypełnia jeszcze senny niczym plamy palec
Oni uciekają bezpowrotnie
Ona po mieszkaniu jest
Ginie cierpiące sklepienie
Blady dzień ginie jeszcze
Jeszcze sprawia sobie ona przytłumione słońce
Uchodzące mieszkanie nie przypomina nigdy zapach
Pogardzany numer ucieka pospiesznie
Białawy łuk ucieka
Ramienie nowy ślad sprawia sobie pospiesznie
Senne miasto sprawia sobie jeszcze drobnych cienie
To klatka
Blada twarz ginie
Nieskończone niebo ginie
Skromnie zasłania obrót monochromatyczna klatka
Plamy słońca wypełniają ciebie
Słabnący kłębek wypełnia jeszcze senny niczym plamy palec
Oni uciekają bezpowrotnie
Ona po mieszkaniu jest
Ginie cierpiące sklepienie
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz