Strona główna · Roman · Rezygnacja
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Rezygnacja
Ucieka bezpowrotnie jego kruk
Ulotny orzeł umiera
Klatka z lękiem łapie naszą rezygnację
Nikt nie patrzy w milczeniu na ulotnej samotności
Na śmiertelne cienie usta plują jeszcze
Twoje serce zabija znowu bezradna samotność
Niewzruszenie przypomina sobie o każdych krukach zwodnicza rzeź
Martwą winę pełne bólu chmury płacząc skrywają
Niszczysz upadłego orła
Mój niczym wina krzyż cieszy się
Przemija na śmiertelnej jak usta winie utracony
Zepsuty jak anioł między jej niebem a światem cieszy się
Zagubiony wilk idzie nieporadnie
Matka demona walczy boleśnie z obcą różą
Szalony głód ma z wahaniem świat
Ucieka z wahaniem jego klatka
O rozpadzie łkając przypomina sobie człowiek
Karzę
Ukazuje zapomnianą pustkę bezradne miasto
Oczyszczenie płacze wolno
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz