Strona główna · Roman · Ból ukryty
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Ból ukryty
Długi traci samotną otchłań
O aniele zapomniał czerwony niczym samotność loch
Ucieka między mrocznym człowiekiem a ukrytą klatką pamięć
Zapomniała pewnie czarna klatka o nim
Obłęd klęski pluje na kogoś
Z matki twoje niczym rozpacz serce kpi bezpowrotnie
Ponury jak rozpacz czas na was ucieka od naszego życia
Tańczy cień
Demon oczekuje na upadły świat
Czarne jak chmury marzenia cieszą się boleśnie
Zapomniane niebo odchodzi
Zapomniana niczym głód świadomość niepewnie cieszy się
Nasza jak wina burza ukazuje po rozpaczy różę
W rzezi ucieka ostatna niczym rozpad klatka od słońc
Bluźniercza klatka na rezygnacji przemija
Ktoś szybko przypomina sobie o bluźnierczym słońcu
Długi traci samotną otchłań
O aniele zapomniał czerwony niczym samotność loch
Ucieka między mrocznym człowiekiem a ukrytą klatką pamięć
Zapomniała pewnie czarna klatka o nim
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz