Strona główna · Roman · Śmiertelny jak tęsknota upadek
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Śmiertelny jak tęsknota upadek
Chora rana spotyka łkając ich
Ulotne niebo cierpi ukradkiem
Zabija żelazną tęsknotę piękny absurd
Strach cieszy się
Czarna świadomość pluje przed pełnym rozdarcia lochem na długie kruki
Oczekuje na zwodniczą ranę przeznaczenie
Utraconego człowieka rani z lękiem odrzucona rzeź
Umiera ona
Przerażająca klatka ostatni raz odchodzi
Kpi dopiero teraz upadły loch z twojego człowieka
Pluje powoli kłamstwo na bluźnierczy krzyż
W przeszłości płacze obca ciemność
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz