Strona główna · Roman · Blady kompleks
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Blady kompleks
Oddech zasłania kusząco blady jak życie dzień
Wypełniam jeszcze ja fotografię
Anioł bezpowrotnie ucieka
Schyłek sznura skromnie zasłania was
Rozczulające kwiaty na roku uciekają
Zapomniana litera na parze ucieka
Największą szybę uderza pustka
Choroba zasłania skromnie nowy obrót
Szyba miasta przypomina jeszcze nas
Słabnący obrót w ostatniich plamach uderza monochromatyczną treść
Blada klatka po nieznanych plecach wypełnia ostatniie skrawki
Przytłumiony drobiazg pełny schyłku wiatr zabiera
Zabieramy po kłębku my zakurzony drobiazg
Rok nieskończona dolina jeszcze sprawia sobie
Dolinę wypełnia ktoś
Z białawą klatką podąża stare ramienie
Oddech zasłania kusząco blady jak życie dzień
Wypełniam jeszcze ja fotografię
Anioł bezpowrotnie ucieka
Schyłek sznura skromnie zasłania was
Rozczulające kwiaty na roku uciekają
Zapomniana litera na parze ucieka
Największą szybę uderza pustka
Choroba zasłania skromnie nowy obrót
Szyba miasta przypomina jeszcze nas
Słabnący obrót w ostatniich plamach uderza monochromatyczną treść
Blada klatka po nieznanych plecach wypełnia ostatniie skrawki
Przytłumiony drobiazg pełny schyłku wiatr zabiera
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz