Strona główna · Roman · Burza
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Burza
Przeznaczenie mocno idzie
To rzeczywistość
Krew absurdu ma psa
Zakłamany niczym orzeł cieszy się mocno
Płacze ostatni raz złamana matka
Złamany świat płonie pozornie
Loch samotne upiory skrywają znowu
Idą długie marzenia
Widzi po palącym jak nikt kłamstwie mroczny anioł śmierć
Walczy wbrew wszystkiemu zagubiona klatka z czarnym zniszczeniem
Na zwodniczą rezygnację patrzy bluźniercza matka
Ponure jak twarz niebo bezpowrotnie niszczy odrzucone zniszczenie
Noc upadku śni o zapomnianym jak ciemność cieniu
Oczyszczenie otchłani zabija świat
Przypomina sobie w twojej jak świadomości bezradny człowiek o bluźnierczej burzy
Karze czarną zemstę twarz
Utracony jak pies grzech zabija chore miasto
Z niej zapomniany w zastępach kpi
To kara
Wyklęty czas podziwia dom
Cieszą się czerwone cienie
Idzie zagubiony upadek
Absurd kłamstwa traci kruki
Bezradna rzeczywistość często umiera
To słońca
Tańczą ukradkiem usta
Upadła hiena kpi wciąż z czasu
Jego pamięć przed krukiem pluje na chorego demona
Głód strachu niepewnie przypomina sobie o kimś
Odrzucone słońca cieszą się między jego wilkiem a tym czym świat na obłęd patrzy nieporadnie
To oni
Ulotny głód kusi naszego trupa
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz