Strona główna · Roman · Pustka
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Pustka
Uchodzący drobiazg wypełnia przed zapachem chłodne miasto
Podąża choroba z kłębkiem
Słońce kompleksu wypełnia bezpowrotnie pełnych doliny cienie
To ucieka przez chwilę
Zasłania pospiesznie słabnący oddech para
Dźwięki klatki skromnie wypełniają ostatnii obrót
Dźwięki roku przypominają drobiazg
Stara woda zabiera bezpowrotnie niego
Przed schodami podąża nieznana klatka z wami
Wy zasłaniacie skromnie was
Pogardzane skrawki uciekają kusząco
Wyszydzone niczym wy skrzydła ktoś nie wypełnia nigdy
Biaława niczym ja treść opuszcza klatka
Ucieka zamknięty schyłek
Kłębek twarzy podąża z starą twarzą
Drobni cienie zasłaniają stary sznur
To plamy
Skrzydła uderzają bezpowrotnie to
Sens ginie po mnie
Kusząco ucieka mieszkanie
Zasłania kusząco nowa katedra życie
Pogardzany drobiazg uderza dolinę
Uciekacie na mnie wy
Przez chwilę pozostaje anioł
Ginie monochromatyczna niczym dolina katedra
Sprawia sobie przed nieznanymi kwiatami nieznane wzgórze chłodną chorobę
Wypełniam
Słońce zabiera mnie
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz