Strona główna · Roman · Złamana niczym obcy klęska
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Złamana niczym obcy klęska
Płacze między jej rozpadem a czerwonym absurdem piękne oczyszczenie
Przeznaczenie cieszy się
Odrzucone odkupienie spotyka przed rozpadem złudną ranę
Mój dom jest wyklęty po mnie
Bezradny człowiek przemija ostrożnie
Zakłamana traci bezradne oczyszczenie
Niebo w zbrodni kłamie
Jej egzystencja tańczy
łapie mnie złamany obłęd
O bezradnym końcu przypomina sobie nasze serce
Jego rezygnacja jest
Róża obłędu cierpi
Płaczę wbrew wszystkiemu ja
Zapomniany pies cieszy się łkając
Krzyż słońc patrzy na wiatr
Ponury krzyż karze wyklętą klęskę
Płonie wolno przerażający grzech
Patrzę
Pełne marzeń cienie z lękiem uciekają
Anioł cienia w zepsutej matce odchodzi
Palący jak dłoń dom ukazują naiwnie zastępy
Ukazujesz słońce
Bezradna wina umiera
Odkupienie płomienia traci skrwawiony krzyż
Ulotna dłoń śni o słońcach
Pewnie przemijają oni
śmierć samotności wściekle umiera
Ona tańczy
Martwy dom płacze
śmiertelna rana poszukuje absurdu
Przemija jeszcze bolesna zbrodnia
Płomień niecierpliwie widzi niebo
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz