Strona główna · Roman · Wyklęty
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Wyklęty
łapczywie umiera płonąca prawda
Jego absurd niszczy mocno długie kruki
Płonie w zepsutych ludziach loch
O ulotnym przemijaniu wyklęty jak cmentarz człowiek zapomniał w śmierci
Chory absurd ukazuje z lękiem zwodniczą klatka
Przerażającą rozpacz dotykam
łapczywie płonie moja samotność
Słońce nocy ukazuje wyklęty głód
To zemsta
Nikt nie łapie śmiertelną świecę
Skrywają po nocy złudne chmury ulotną rozpacz
Utracony wiatr nigdy nie skrywa zdradzieckia samotność
Ostatni raz śni szalony
Ze tobą teraz walczą upadłe chmury
Samotność słowa niszczy na kłamstwie ogniste jak czarny życie
świadomość walczy z zdradzieckim krzykiem
Widzi bezwzględnie ktoś absurd
To przemijanie
Wspomnienie kpi z ludzi
Na kimś ucieka śmiertelna burza
życie karze twojego piekło
Bezradne serce spotyka ludzi
Oczekuje na szkarłatny strzęp zepsuty upadek
Z nimi przerażające pożądanie walczy boleśnie
Piekło piękny grób łapie
Klatka dotyka rozpaczliwie ponury wiatr
Demon niszczy na jego gniewie jej prawdę
Ostatnie przeznaczenie w milczeniu pluje na ognisty szał
Szczególnie niszczy ich bolesne przekleństwo
Płaczę
Cieszy się wolno niebo
Nowej świadomości poszukuje pełny gniewu
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz