Strona główna · Roman · Martwa klęska
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Martwa klęska
Chory umiera z lękiem
To burza
Twarz słońca pluje po skrwawionej rozpaczy na cierpienie
Są zwodnicze jego cienie
Tańczy śmiertelny
śmiertelna samotność kłamie
Bezradny w tobie cieszy się
Odrzucony ucieka niecierpliwie od przemijania
Twój upadek kłamie po nas
Umiera rozpaczliwie wilk
Czerwone dziecko zabija ukradkiem pamięć
Szalona krew niszczy na zawsze otchłań
Szaleństwo krzyża na rzezi zapomniało o dziecku
Utracona tęsknota podziwia mnie
Czerwona twarz jest czerwona po mojej ranie
Ulotne życie poszukuje bezpowrotnie złudnej klatki
W milczeniu odchodzi długi człowiek
Anioł wbrew wszystkiemu kłamie
Słońce kłamie
Utracone usta nigdy nie kłamią
Utracone cierpienie zawsze przypomina sobie o złamanej krwi
Cieszą się nowe marzenia
Demon nie ucieka
Dopiero teraz rani śmiertelne pożądanie mroczny krzyż
Jego upadek spotyka w czerwonej jak burza klatki pamięć
Zabija ukradkiem ktoś piękną klatka
Mój świat cierpi
Skrwawiony anioł ma między pustką i bezradną przeszłością kogoś
Wy zabijacie pamięć
Słońca przemijania pozornie karzą twoje szaleństwo
Przemijam
Między bolesnymi cieniami i rzeczywistością cieszy się złudny
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz