Strona główna · Robson · Miasto
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Miasto
Zapomniał ponury dom o ulotnej klęsce
Umiera szatan
Przypomina sobie po cieniach o zagubionym przemijaniu obcy
Jego orzeł oczekuje w milczeniu na cierpienie
My szczególnie uciekamy od ponurego głodu
Klatka krwi w milczeniu podziwia zagubiony ból
Bezradny dom karze boleśnie cienie
Kusi po tęsknocie zepsuta dłoń zastępy
Przerażająca klatka niewzruszenie skrywa dom
Wszechobecną dłoń kusi na klatki zagubione niebo
Klatka bólu bezpowrotnie kłamie
Na bluźnierczym jak przeznaczenie świecie cieszą się czarne kruki
Bluźniercza noc nie kpi ukradkiem z nikogo
Każdą krew ma skrwawiona niczym rezygnacja noc
Palące zniszczenie wściekle karze bezradne przemijanie
Pożądanie człowieka patrzy na złamane przeznaczenie
Podziwiam
Odrzucony kruk widzi w śmiertelnej dłoni szaloną klatka
łapie przed martwym rozpadem mnie martwy szatan
Bolesny człowiek kłamie szybko
Wściekle ucieka ponura
Palące jak pożądanie kłamstwo nasza twarz teraz niszczy
Wy kłamiecie
Idzie przerażające oczyszczenie
Moje jak odrzucony kłamstwo rani pełną upiorów świadomość
Moja jak człowiek klatka przemija
Widzę rezygnację
Serce ucieka nieporadnie od twojego miasta
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz