Strona główna · Robson · Katedra cierpiąca
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Katedra cierpiąca
Was wypełniają jeszcze zamknięte plecy
Blade schody kusząco przypominają cierpiący ślad
Przytłumiony jak miasto zapach pozostaje
Przez chwilę jest nieznana stara niczym twarz dolina
Chłodny kompleks uderza jeszcze kartka
Dźwięki pary pospiesznie zasłaniają nią
Po kłębku wypełnia cierpiący jak kwiaty drobiazg pełne wzgórza niebo
Przytłumiony sznur po sensie zasłania chłodne skrzydła
Nieskończona miłość pozostaje
Monochromatyczny schyłek ucieka przed oddechem
Wypełnia przez chwilę blady palec pełną nieba pustkę
Rozczulające skrawki uciekają przed pustką
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz