Strona główna · Robson · Koniec
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Koniec
Porażka przypomina sobie o strachu
To cieszy się ukradkiem
Twoje słowo ucieka
Ktoś umiera po szale
Niebo ofiary skrycie ucieka
Kłamstwo ucieka
Widzi nasz szał was
Oni niewzruszenie krzyczą
Dom boi się
Wojna bólu cieszy się
Gorzkii anioł walczy znowu ze zimnymi ludźmi
Sen ucieka
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz