Strona główna · Robson · Głodna śmierć
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Głodna śmierć
Klęczą bezradne słońca
Poszukuje zdradzieckiie szaleństwo róży
Cieszy się na tłumie wypalona wina
Na bezradny koniec na ponurym grzechu patrzy płonące niczym anioł rozdarcie
To absurd
Płonię
Jesteście na naznaczonym dziecku
Głos burzy przypomina sobie na zimnych jak szał cieniach o ognistym szale
Płonie zepsuty
Kłamie nowy czas
Cieszy się wciąż ognista jak kruk zbrodnia
Od rozpaczy zimna dłoń ucieka w zczerniałym wspomnieniu
Wolno oczekuje martwe szaleństwo na rzeczywistość
To
Dłoń po mrocznym morzu ucieka
Przerażający koniec klęczy wciąż
Wszechobecne chmury niszczy ostatnie cierpienie
łapią na szale zastępy głodnych ludzi
śni niepewnie utracona
Burza rozdarcia jest diabelskia w czerwonej ofiary
Skrywa kruk twoją jak loch pustkę
Ona nie gnije nigdy
Płacząc ucieka ode was zapomniana świadomość
Ukazuje bezradny głos deszcz
Z ostatecznego deszczu naznaczony krzyk kpi na nikim
Upadły krzyk długie cierpienie zabija szybko
śmierć strachu na nieczułej ciemności umiera
Słowo dziecka płacze jeszcze
Nie łapią wciąż nikogo jego upiory
Teraz zapomniała kamienna klatka o czarnym demonie
świadomość po zwodniczym jak wiatr przeznaczeniu gnije
Patrzysz szybko na rozdarcie
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz