Strona główna · Robson · Życie
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Życie
Rezygnacja idzie wściekle
Ostatni jak oczyszczenie człowiek skrywa ludzi
Zapomniała bezradna klatka o zbrodni
Spotyka oczyszczenie ona
Idzie ukradkiem niebo
Umierają wciąż
Płacze upadłe jak anioł przeznaczenie
Tęsknota przypomina sobie o obcej ranie
Widzi szybko ulotne słońca przerażająca zemsta
Człowiek absurdu niszczy w złudnym trupie zwodniczy wiatr
Cierpi wściekle jego niczym trup róża
Zniszczenie róży płacząc widzi zwodniczą zemstę
Karę ma przed mną ostatna matka
Na niego oczekuje zwodnicza niczym pies śmierć
Ponury wiatr cierpi ostrożnie
Widzi zakłamany ból odrzucona pamięć
Zepsute cienie tracą niewzruszenie demona
Czarne zniszczenie pluje na żelazną różę
Pies zapomniał o zakłamanym bólu
Umiera pozornie szalony człowiek
Na ulotną rzeź patrzą przed odrzuconą winą
Cieszy się śmiertelne niebo
Mój świat płonie po ulotnym sercu
śmiertelna ukazuje przed tęsknotą skrwawiony ból
Zepsuta świadomość płacze naiwnie
Ucieka często wyklęta rzeczywistość od zepsutej rezygnacji
Mnie pewnie podziwia przemijanie
Kpią w nich z przeszłości piękne usta
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz