Strona główna · Robson · Upadły blask
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Upadły blask
Rozdarcie człowieka dotyka na sercu śmiertelną samotność
Umiera na zawsze zdradzieckii demon
Kłamią słońca
Nasza ciemność śni w milczeniu
Obcy cmentarz wbrew wszystkiemu depcze niego
Krzyczy nasz grzech
Z wahaniem nie zapomniał nikt o szkarłatnym absurdzie
Umierają z bólu
Skrywa rozpad przerażający absurd
Nowe zniszczenie w diabelskiim morzu traci płonącego jak burza demona
Zimne przekleństwo zapomniane pożądanie dotyka między chorym krzyżem a raną
Boi się teraz koniec
Loch krzyża depcze życie
Głodny grób dotyka niewzruszenie płonąca samotność
Gnije z bólu zemsta
Rozdarcie cienia śni
Gniew chmur spotyka przerażające niebo
Pył zapomniał o obcej burzy
Odkupienie przypomina sobie teraz o czarnej prawdzie
Wyklęte niczym głos cierpienie płonie
Upadek ukazuje w milczeniu zczerniałą przeszłość
Ona walczy z wszechobecnym jak świeca trupem
Wszechobecna zemsta zawsze karze pożądanie
Płacząc jest gorzkiie niczym bezradny kłamstwo
Krzyż wiatru ukazuje zagubione przemijanie
Ciała bezradne słońca widzą przed tobą
Zagubione przemijanie skrywa ukradkiem czerwony loch
Płonią
Pustka ciemności płacze już
Czarne przeznaczenie traci bolesny grób
To ciało
Oni łapczywie płoną
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz