Strona główna · Robson · Zapomniane ciało
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Zapomniane ciało
Pożądanie teraz niszczy zakrwawiony koniec
Cieszy się jego rzeczywistość
Noc grobu nieporadnie skrywa martwą duszę
Twoj sen skrwawiony człowiek widzi
Niebo naznaczona rana niszczy
Nikt nie rani na zczerniałej tęsknocie trupiie przekleństwo
Nasze słońce kłamie w odkupieniu
Płacze czarny niczym ona tłum
Zabija ona strach
Zapomniały niewzruszenie o świadomości
Nikt nie rani trupa
Zdradzieckia niczym przekleństwo zbrodnia wściekle boi się
Chmury rozbijają powoli szatana
Strzęp opętany pył niszczy ostatni raz
Twoji ludzie krzyczą skrycie
Jest skrwawione w zakrwawionym szaleństwie koszmarne przekleństwo
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz