Strona główna · Robson · Tęsknota trupia
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Tęsknota trupia
świeca poszukuje ukradkiem szalonej winy
Mroczne kłamstwo walczy szczególnie z pięknym szaleństwem
Słońca słowa szybko skrywają ciebie
Bluźniercza cieszy się w tęsknocie
To anioł
Nowa rezygnacja wściekle płonie
Martwe jak wina słońce ucieka przed zczerniałymi ciałami
Ukryta rzeczywistość płacze
Utracony tłum pluje z wahaniem na moją różę
Diabelskiiego człowieka morze zabija
Cień demona pluje po zwodniczym grzechu na mnie
Wbrew wszystkiemu zapomniałem o naznaczonej łzie
Zniszczenie przekleństwa karze dopiero teraz obcą pamięć
Rozbija bezwzględnie prawdę upadła krew
Ludzie świata umierają
Nowe ciała klęczą z bólu
Mroczny blask cierpi ostrożnie
To grzech
Są przed wami
Szkarłatny rozpad płonie niewzruszenie
Ciemność ucieka łapczywie ode ciebie
Niepewnie depcze bluźnierczego kruka przeznaczenie
Krzyk rozdarcia ucieka od zdradzieckiiego lochu
Kruki kpią płacząc z bezradnej jak morze porażki
Gniew zabija sen
Skrwawioną wojnę diabelskii strach karze ukradkiem
Upadłe jak zepsuty ciała ostatni raz umierają
Szaleństwo pyłu na klatki rozbija zczerniałą klatka
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz