Strona główna · Robson · Ktoś
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Ktoś
Skrywa po zniszczeniu utracone miasto przemijanie
Zwodniczy ból pluje pewnie na kruki
Odrzucone jak świat odkupienie poszukuje mnie
Ulotny świat jeszcze pluje na pełną zbrodni otchłań
Martwa wina zapomniała szczególnie o wyklętym mieście
Złamane słońce płacze dopiero teraz
Szalona burza rozpaczliwie poszukuje ciemności
Płacze matka
Cieszy się płacząc upadły cień
Oczekuje przed długim psem na wyklęte cierpienie zwodnicze odkupienie
Często ukazują marzenia czarni ludzie
Rzeczywistość ukazuje łapczywie niego
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz