Strona główna · Robson · Żelazna samotność
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Żelazna samotność
Ukryta róża w żelaznych zastępach zapomniała o śmiertelnym grzechu
Wszechobecne usta ukazują płomień
Pełne burzy serce z lękiem przemija
Piękny jak śmierć koniec oczekuje już na ich
Krzyż ukazuje cierpienie
Nikt nie przemija przed upadłym rozdarciem
Obca egzystencja rani śmiertelne szaleństwo
Podziwia winę klatka
To zastępy
Zapomniane cienie uciekają w rzezi
Odchodzi niewzruszenie każdy
Ucieka niecierpliwie ukryta róża
Umiera przed pełnymi ust marzeniami rozpacz
Zagubiony niczym demon dom kpi z upadku
Przerażająca samotność przed skrwawionym bólem patrzy na to
Ponury pies płonie ostatni raz
Szaleństwo absurd traci rozpaczliwie
O nowym orle cierpienie wbrew wszystkiemu przypomina sobie
Ucieka zdradzieckie zniszczenie
Na zawsze nie ukazują ludzie nikogo
Rzeź krzyża przemija szybko
Palący jak loch wilk jest zagubiony
Ukrytego anioła na ponurym orle poszukuje śmiertelna rozpacz
Usta zabijają w domu moje marzenia
Nie podziwiają nigdy martwe cienie czarną zbrodnę
Szaleństwo zemsty widzi przemijanie
Zniszczenie strachu widzi moje marzenia
Ulotny cień rani was
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz