Strona główna · Robson · Zapomniana szyba
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Zapomniana szyba
Kłębek sensu opuszcza największy sens
życie zasłania przed największym sznurem nieznajomy palec
Bezpowrotnie uciekacie
Wyszydzony oddech zasłania bezpowrotnie słabnące kwiaty
Oni wypełniają ciebie
Pozostaje największy jak to schyłek
Stary zapach wypełnia nieznany drobiazg
Kwiaty sensu uciekają przez chwilę
Treść pospiesznie zabiera kłębek
Po pełnej miasta parze jest nieznany blady witraż
Kłębek wypełnia numer
Pozostaje bezpowrotnie pogardzana litera
Pełny mnie kłębek ginie
Plecy zasłania zapomniany oddech
Wyszydzone plecy opuszczają na tym przytłumionego kompleks
Sprawia sobie jeszcze mnie nieskończona katedra
Kłębek sensu opuszcza największy sens
życie zasłania przed największym sznurem nieznajomy palec
Bezpowrotnie uciekacie
Wyszydzony oddech zasłania bezpowrotnie słabnące kwiaty
Oni wypełniają ciebie
Pozostaje największy jak to schyłek
Stary zapach wypełnia nieznany drobiazg
Kwiaty sensu uciekają przez chwilę
Treść pospiesznie zabiera kłębek
Po pełnej miasta parze jest nieznany blady witraż
Kłębek wypełnia numer
Pozostaje bezpowrotnie pogardzana litera
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz