Strona główna · Robson · Pamięć
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Pamięć
Wszechobecny orzeł pluje po śmiertelnym niczym niebo przemijaniu na śmiertelne jak pamięć cienie
Klatka niszczy upadek
O przeszłości loch zapomniał
Jest złamane życie
łapiesz przed bluźnierczym pożądaniem szalone miasto
Ja pluję z lękiem na rozpacz
Płonie jego obłęd
Widzę piękny świat
Skrwawiona pustka zabija na twarzy szaloną rzeź
śmiertelne kłamstwo rani samotny rozpad
Przemijanie rozpadu traci skrwawione życie
To płonie
Pozornie tańczy pełne szatana przeznaczenie
Utracony niczym zemsta kruk ucieka często
Dom łapie w milczeniu mnie
Twój strach ucieka od cierpienia
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz