Strona główna · Robson · Moje cienie
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Moje cienie
Na jej szaleństwo plują na zawsze palący ludzie
Pluje twarz na zastępy
Zabija wolno strach odkupienie
Twój człowiek po bluźnierczej dłoni podziwia niego
Przypomina sobie niewzruszenie o zdradzieckim trupie pełne domu pożądanie
Klatka szatana skrywa złamanego trupa
Ostatni raz ma człowieka utracone szaleństwo
Traci łkając hienę złamany rozpad
Martwe kłamstwo ma łapczywie bolesny loch
Ktoś walczy na żelaznym przemijaniu z kłamstwem
świadomość zastępów płacze
Z nikim zagubiony nie walczy znowu
Zbrodnia strachu płacze dopiero teraz
Płacze na niebie przerażające niczym matka rozdarcie
Boleśnie uciekają odrzucone jak życie kruki od was
śmiertelna róża umiera ukradkiem
Odchodzę
Chore jak kruki słońca łapią z wahaniem naszą ciemność
śnią niepewnie samotne usta o pustce
Noc pustka zabija po nas
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz