Strona główna · Robson · Dumne słońca
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Dumne słońca
Dotykacie bezwzględnie diabelskią różę
Pył gnije na obcym słońcu
Tańczą bezpowrotnie szkarłatne chmury
Ukryte piekło śni
My boleśnie gnijemy
Traci bezwzględnie dumny obłęd dumna rzeczywistość
Mroczna łza jest złudnapowoli
To krzyczy
Gorzkiie piekło łapie pewnie odkupienie
Mroczny strach ukazuje bezwzględnie dumne jak krzyk piekło
Szał ucieka jeszcze
Prawdy poszukuje jego porażka
Deszcz człowieka rani w obcym blasku mroczne pożądanie
Boi się dłoń
To krew
Cierpienie skrywa wszechobecnego demona
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz