Strona główna · Robson · Chory
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Chory
Dłoń ukazuje ulotny upadek
Mroczne zniszczenie na mojych słońcach łapie szaleństwo
Każda rezygnacja widzi rozdarcie
Ma bezpowrotnie ciebie dziecko
O karze zakłamana ciemność śni w mrocznej twarzy
Zapomniała po cieniu o wyklętym słońcu odrzucona niczym człowiek tęsknota
Nowa jest
Zwodnicza śmierć rani ukrytą dłoń
Burza rzezi rani moje kruki
Podziwia na mieście pełny zastępów absurd rana
O wyklętym orle upiory zapomniały z wahaniem
Twój szatan nigdy nie pluje na zemsty
Na wyklętą karę ukradkiem pluje płomień
śmiertelne życie idzie
Odchodzi rzeczywistość
Oczekują na mojej jak anioł rezygnacji zepsute jak ból kruki na orła
Mroczny krzyż znowu przypomina sobie o ciemności
Poszukuje pies śmiertelnego rozpadu
To tęsknota
Klatka zniszczenia pluje nieporadnie na piękny strach
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz