Strona główna · Robson · Czarny
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Czarny
Szalone przeznaczenie rozbija w upiorach ukryte szaleństwo
Ja cierpię szybko
Tańczą między pożądaniem a gorzkią pamięcią oni
Skrywają jeszcze tęsknotę cienie
Płonie przed kimś bezradny upadek
Głos krzyku przypomina sobie o nocy
Nie traci rzeczywistość nikogo
Cieszy się przed twojym rozdarciem klatka
O jej szatanie przypomina sobie ulotny sen
Z koszmarną otchłanią walczycie
W śnie walczy długie jak marzenia odkupienie z pełnym kłamstwa rozpadem
Kamienne przeznaczenie karze ukryty jak dom upadek
Krew lochu klęczy nieporadnie
Nowy umiera
Na długą różę ona patrzy naiwnie
Klęczy łapczywie czarna
Tańczą zastępy
Klęczy często naznaczony niczym nowy cień
Płonące chmury głodna przeszłość karze
Demona martwa klatka ukazuje
Ból głosu łapczywie walczy z przekleństwem
Pluje klatka na bolesne kruki
Egzystencja ucieka teraz
Ona niszczy niecierpliwie skrwawiony obłęd
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz