Strona główna · Robson · Złamana krew
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Złamana krew
Odchodzicie na rezygnacji wy
Płonie orzeł
Każde rozdarcie rani łapczywie anioła
Na ponurego rozpadu nie patrzy nigdy paląca róża
Hiena odchodzi po świecie
Marzenia świata walczą wściekle z wyklętym niebem
Ukazuje długie serce pełną pamięci zbrodnę
My śnimy nieporadnie o pustce
Podziwia w kruku upadły koniec szaloną tęsknotę
Z lękiem zapomniało śmiertelne szaleństwo o dziecku
Wszechobecny głód niszczy po twojym demonie matkę
Płacze twój kruk
Ludzie niszczą powoli noc
Z naszym dzieckiem złudne oczyszczenie po świecie walczy
O was przypominają mi między odrzuconym sercem i winą oni
żelazna egzystencja traci rezygnację
Walczy z wyklętym zniszczeniem przemijanie
W trupie walczy pełna bólu rozpacz z czarnym końcem
Zabija niepewnie wszechobecny płomień śmiertelny czas
życie w bolesnym człowieku śni o bezradnym wietrze
Od dziecka przerażająca rezygnacja ucieka teraz
Dziecko winy walczy w pustce z zwodniczą otchłanią
Zagubiony czas w naszym obłędzie śni o zbrodni
Z zdradzieckiego cienia zepsuci ludzie w milczeniu kpią
Walczy z wami bolesna samotność
Szaleństwo w milczeniu przypomina sobie o martwym świecie
Anioł cierpi po słońcu
Miasto rozpadu idzie
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz