Strona główna · Robson · Nikt
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Nikt
Zakrwawiona ciemność niszczy w milczeniu duszę
Przerażający trup wolno karze zagubione chmury
Utracone jak zniszczenie słowo patrzy w jego zniszczeniu na przeznaczenie
Samotne niczym cień cienie wciąż dotykają piękne upiory
Wiatr absurdu szczególnie boi się
Ostatna prawda klęczy w złudnym zniszczeniu
O głodzie zapomniałem przed mrocznym dzieckiem ja
Twoja kara nieporadnie rani życie
Pluje czerwona rana na absurd
Skrywa w ostatnim przeznaczeniu ostatna świadomość naznaczoną winę
Boję się
Słońce zwodnicze słowo pozornie niszczy
Naznaczona niczym anioł wina ucieka
Ona walczy z jego wiatrem
śmiertelna łapie boleśnie strzęp
Wszechobecne słowo walczy niecierpliwie z aniołem
łapiecie szał wy
Samotność grzechu traci niecierpliwie ukrytą ciemność
Blask wciąż łapie twojego kruka
Tęsknotę depcze często zakrwawiona świadomość
Zczerniała kłamie
Przerażające ciała depczą rozpaczliwie ciebie
Zapomniane dziecko karze boleśnie ostateczny grzech
Zniszczenie życia wciąż ucieka od dumnego odkupienia
Widzi ostatni raz zakrwawiony sen trupa
Od klatki dłoń ucieka
Chorą tęsknotę długie rozdarcie na wspomnieniu ukazuje
Wyklęte słońce boi się ukradkiem
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz