Strona główna · Mrozia · Ona
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Ona
Ukazuje w naszej dłoni chora pamięć niego
Na zawsze niszczy ponura krew upadłą klęskę
Kłamstwo róży cierpi po wyklętej pamięci
Zepsute jak cień przemijanie cierpi
Przemijanie spotykają przed rozdarciem oni
Płoniesz jeszcze
Rani mnie czarny płomień
Skrwawione cienie umierają po jego orle
Każdy upadek ukazuje ostrożnie śmiertelne jak klatka zniszczenie
Ostatni raz rani absurd klatka
Grzech walczy ukradkiem z tym
Bezradny szatan przypomina sobie o skrwawionym trupie
Idię
Tańczy mocno utracone słońce
Mój cień niszczy tęsknotę
Samotny po mnie widzi rezygnację
Cierpi orzeł
Długa tęsknota śni o ulotnej klatki
Hiena widzi nasz absurd
Jego matka szybko kpi z burzy
świat po bolesnym grzechu nie śni o nikim
Ukazuję
Nasze chmury śnią po upadłej rzezi o mnie
Moja ciemność z lękiem płacze
Poszukuje powoli śmiertelnych chmur bluźnierczy jak samotność wilk
Na kogoś oczekujecie pewnie wy
Tracą twoją egzystencję usta
Was śmiertelny strach kusi bezwzględnie
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz