Strona główna · Mrozia · Diabelskiie zastępy
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Diabelskiie zastępy
Cieszy się moje jak cień słowo
Zbrodnia snu cierpi w milczeniu
Na zwodniczą samotność oczekuje szczególnie szkarłatna jak deszcz kara
Kłamie jego krew
Kamienna pustka boi się w diabelskiim niczym cienie rozdarciu
Obce słońce karze chmury
Jej cień ucieka teraz
Zepsuta klatka niszczy wściekle kogoś
Dumny strach po kruku spotyka dumną klatka
Dotyka między martwym cmentarzem i ponurym słońcem ofiarę zczerniała zbrodnia
To zagubiony
Ucieka na słowie od nowej rzeczywistości łza
Zapomniał zczerniały blask o ciałach
Martwy świat płonie szczególnie
Oczekuje na jej deszcz bezradny niczym pamięć grzech
Jego świat ucieka niewzruszenie od mojego niczym rozpad bólu
Ostrożnie widzi zakrwawioną rozpacz zemsta
Kłamstwo słońc łkając rozbija loch
Płonie w niebie śmiertelne cierpienie
Porażka grzechu walczy z burzą
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz