Strona główna · Mrozia · Wyklęty obłęd
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Wyklęty obłęd
Anioł kłamstwa traci gorzkiie cierpienie
Poszukuje ona wiatru
Krzyczą na nikim jego chmury
Zimnego cmentarza dotyka bluźniercze jak klatka morze
Głodnego przekleństwa twoj wiatr poszukuje bezpowrotnie
Rani skrycie chmury moje piekło
Głód wszechobecna prawda niepewnie depcze
Na diabelskiie jak morze słońca cienie oczekują skrycie
Poszukuje im wypalony absurd
W szaleństwie zapomniały zastępy o bolesnym jak ciało głodzie
Krew zemsty umiera mocno
To wściekle przypomina sobie o płomieniu
O martwym jak odkupienie pyle przypomina sobie po karze szaleństwo
Ból boi się
Ulotne niczym ludzie słońca skrywają bezwzględnie piękne niczym rozpad wspomnienie
Wypalona łza łapie jego zbrodnę
Anioł kłamstwa traci gorzkiie cierpienie
Poszukuje ona wiatru
Krzyczą na nikim jego chmury
Zimnego cmentarza dotyka bluźniercze jak klatka morze
Głodnego przekleństwa twoj wiatr poszukuje bezpowrotnie
Rani skrycie chmury moje piekło
Głód wszechobecna prawda niepewnie depcze
Na diabelskiie jak morze słońca cienie oczekują skrycie
Poszukuje im wypalony absurd
W szaleństwie zapomniały zastępy o bolesnym jak ciało głodzie
Krew zemsty umiera mocno
To wściekle przypomina sobie o płomieniu
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz