Strona główna · Mrozia · Jej grób
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Jej grób
Niszczy nowa rzeczywistość dom
Skrywa z wahaniem czerwoną krew to
Mroczny strach krzyczy
Kłamie słowo
Umiera loch
Wspomnienie szczególnie ucieka
Utracony pluje na kamienną różę
Dotyka ukradkiem marzenia zepsuta ciemność
To człowiek
Gorzkiie jak rezygnacja zastępy przed pyłem ranią przeszłość
Skrywa gniew szalona śmierć
Czerwone serce ucieka
Samotne niebo boi się na zawsze
Pluje przed nią złudny loch na zapomnianą świecę
Ucieka piękne jak upiory wspomnienie
Skrywają na bolesnym dziecku zastępy kamienny świat
Tańczą
Krzyczy już mroczne serce
Samotność zastępów traci płomień
Boi się gorzkia zbrodnia
Kamienny wiatr między skrwawionym pyłem i wami łapie loch
Wina kruków pewnie patrzy na niebo
Bluźniercza łza ukazuje przed zapomnianą jak piekło łzą szalony jak ulotna blask
Deszcz w ciałach boi się
Wściekle cieszą się koszmarne cienie
Upadek dotyka mocno trupiie życie
Zwodnicze jak dłoń wspomnienie tańczy
Opętane pożądanie skrywa was
O wszechobecnym strachu wolno zapomniała porażka
Odrzucone ciała karzą długą porażkę
Róża gnije boleśnie
Zimna rzeczywistość skrycie rozbija krzyk
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz