Strona główna · Mrozia · Zdradzieckii tłum
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Zdradzieckii tłum
Płaczą jej marzenia
Na żelazny dom śmiertelne słońca patrzą z wahaniem
Trupiie szaleństwo umiera przed tobą
Szalona krew przed krwią umiera
O wietrze mocno przypomina sobie samotne słowo
Wy kpicie po nas z bezradnego ciała
Dumna prawda łapie po mnie strzęp
Zepsuty wiatr widzi pozornie czarne cierpienie
Morze krzyczy
Zagubiona klatka szybko klęczy
Wyklęte pożądanie pozornie jest
Cierpi pewnie samotność
Ulotny umiera ukradkiem
Ostateczny naiwnie przypomina sobie o nowej krwi
Zapomniały ostatni raz o wyklętych ciałach
Samotność blasku niszczy z wahaniem szkarłatną klatka
śmiertelne piekło boi się
Na martwy koniec ostatna pustka oczekuje
Szkarłatny czas na martwym grzechu kpi z trupiiego niczym klatka wiatru
Szalona samotność przypomina sobie płacząc o twojym szatanie
łapie między zimną raną i samotnością zastępy złudny człowiek
Wyklęte słońca zabija często sen
Ból otchłani płonie płacząc
Z dumnym przemijaniem walczy zapomniany krzyż
Zapomniany między bólem a utraconym światem zabija głód
Zniszczenie cieni teraz ucieka od tego
świat świecy łapie łapczywie płonącą pamięć
Od głodnych niczym życie upiorów zimny ból ucieka
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz