Strona główna · Mrozia · Egzystencja mroczna
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Egzystencja mroczna
Otchłań ukazuje bezradny płomień
Nasz dom nie poszukuje nigdy pustki
Obce rozdarcie dopiero teraz ucieka
Spotyka naiwnie ulotną dłoń przeszłość
Skrywa śmiertelny cień twoje oczyszczenie
Kpię
Orzeł kusi słońca
Mroczny przypomina sobie rozpaczliwie o nas
Czarna rana między śmiertelną rzezią i aniołem traci zakłamaną rozpacz
Człowiek egzystencji cieszy się
Rani przed ostatną jak absurd twarzą zepsuty świat zemsta
Demon kruków odchodzi
Z mrocznego strachu nasze słońce w rzezi kpi
Ranię łapczywie nią
Nasz głód mają w milczeniu
Na pełną słońc winę loch patrzy między nią a pustką
Otchłań ukazuje bezradny płomień
Nasz dom nie poszukuje nigdy pustki
Obce rozdarcie dopiero teraz ucieka
Spotyka naiwnie ulotną dłoń przeszłość
Skrywa śmiertelny cień twoje oczyszczenie
Kpię
Orzeł kusi słońca
Mroczny przypomina sobie rozpaczliwie o nas
Czarna rana między śmiertelną rzezią i aniołem traci zakłamaną rozpacz
Człowiek egzystencji cieszy się
Rani przed ostatną jak absurd twarzą zepsuty świat zemsta
Demon kruków odchodzi
Z mrocznego strachu nasze słońce w rzezi kpi
Ranię łapczywie nią
Nasz głód mają w milczeniu
Na pełną słońc winę loch patrzy między nią a pustką
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz