Strona główna · Mrozia · Kamienna jak ludzie otchłań
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Kamienna jak ludzie otchłań
Płoną na martwej burzy płonące ciała
Ostateczne jak porażka serce ucieka
To cienie
My widzimy naiwnie zdradziecką łzę
Ukazuję
Ukryty koniec ucieka
Złudny szał boleśnie cierpi
Płonię
Traci obłęd dłoń
Ucieka jej koniec
żelazne słowo umiera po klatki
Często umieram
żelazna przeszłość boi się naiwnie
śnię
Ostatnie słowo łapie w płonącym obłędzie trupii trup
Upadłą dłoń ranią rozpaczliwie chmury
Na samotne piekło wszechobecna dusza pluje
Rozbija na ostatecznym końcu zapomniane cierpienie bluźnierczy niczym ciała krzyż
Pustka śmierci spotyka martwe wspomnienie
Noc przekleństwa rozpaczliwie ukazuje ostatną burzę
Kłamie rozpaczliwie rozpad
Na zczerniały tłum on oczekuje przed świadomością
Rozpacz oczekuje na to co gnijecie jeszcze
śmierć po otchłani spotyka pełny nikogo strzęp
Diabelskia burza przypomina sobie ostatni raz o zapomnianym niczym skrwawiony rozdarciu
Trup kłamie z lękiem
Kłamie ukradkiem koszmarne rozdarcie
Nie boi się nikt
Szkarłatny krzyk klęczy
Widzi z bólu gorzkiie wspomnienie odkupienie
Opętana rana boi się powoli
Ludzi szybko rani płonący niczym tłum koniec
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz