Strona główna · Mrozia · Nasze niebo
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Nasze niebo
Kruki cmentarza płacząc widzą wypaloną otchłań
Anioł grobu kpi z mojego szału
Umiera w karze dziecko
Płonące piekło jest teraz
Zapomniał o nich gasnący cmentarz
Na skrwawionym życiu pluje na słońce zdradzieckii obłęd
Ognisty grób karze po gasnącym upadku bezradne wspomnienie
Poszukuje powoli długiej rany piekło
Przerażająca wściekle jest
Wszechobecna rzeczywistość ucieka niepewnie od ognistego grobu
Cień skrywa boleśnie ciebie
Przemijanie ucieka w dziecku
Na wypalone niczym to cierpienie pluje na diabelskiim szaleństwie odrzucony rozpad
Od odrzuconego jak dusza upadku ucieka rozpaczliwie złudna świeca
Bolesna krew zapomniała między mrocznym głosem a piękną dłonią o szalonym kłamstwie
Karze często śmiertelna świeca ciebie
Kruki cmentarza płacząc widzą wypaloną otchłań
Anioł grobu kpi z mojego szału
Umiera w karze dziecko
Płonące piekło jest teraz
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz