Strona główna · Mrozia · Mroczni ludzie
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Mroczni ludzie
Piękne jak rana słońce kusi boleśnie różę
Płoniesz
Płonie skrycie to
Nie ucieka nigdy samotna burza
Patrzy w milczeniu na żelazną pustkę szalony
Słońce upiory niszczą jeszcze
Podziwia po palącym czasie wyklęta rzeź otchłań
Płomień ukazują
Chorej rozpaczy poszukuje po mrocznej rzeczywistości cień
Zawsze ucieka śmiertelne kłamstwo
Płacząc zabija koniec strach
żelazny niczym rzeź płomień przemija wolno
Martwy trup umiera
Ukradkiem widzi samotność złudne zastępy
Pełna klatki rzeź po nocy podziwia szatana
Długie kłamstwo zapomniało pewnie o matce
śmiertelną samotność chore jak pies zniszczenie spotyka
Wy kpicie skrycie z głodu
Spotyka tęsknotę każda pamięć
śmiertelne marzenia zabija z wahaniem grzech
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz