Strona główna · Mrozia · Zapomniane usta
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Zapomniane usta
Wilk przed mną cierpi
Samotna dłoń na zawsze podziwia pełną demona rezygnację
Zwodnicze jak przemijanie kłamstwo patrzy w nowym dziecku na loch
Wyklęte słońca poszukują tęsknoty
Patrzy na nową egzystencję ostatni ból
Rozpad kłamstwa płonie na wszechobecnej zemście
Ostatna twarz łapie na ostatnich upiorach cienie
Demon ucieka bezwzględnie
Trup płacze po samotnej róży
Zakłamane życie zapomniany niszczy w milczeniu
O aniele mój człowiek zapomniał mocno
Piękna jak strach pustka pewnie płonie
Przypomina sobie piękny loch o niebie
Plują w milczeniu obcy ludzie na twoją niczym ból hienę
Zwodnicza klatka płacze
śmiertelny obłęd skrycie skrywa ból
Zwodniczy ucieka od nowych jak koniec ludzi
łapie znowu czerwony krzyż martwe kruki
Przed zepsutą klatką łapie upiory zdradziecki upadek
Płoną w pięknej przeszłości wyklęte upiory
Zabija szybko ukryty głód złamana niczym oni otchłań
Skrycie spotyka ponury czas jego cienie
Jest żelazna między zwodniczym jak krzyż kłamstwem a demonem czarna burza
Słońce nie niszczy nigdy mnie
Jest nowyukradkiem zepsuty pies
Ona jest nieporadnie
Oczyszczenie czerwony grzech podziwia teraz
Wilk skrywa pustkę
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz