Strona główna · Mrozia · Samotna
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Samotna
Zbrodnę często dotyka zakrwawiony świat
Czerwony człowiek pluje płacząc na czerwoną karę
Ukryty krzyk ucieka od demona
Szkarłatny absurd cierpi po ciemności
Z snu kpią chore kruki
Ktoś ukazuje rozpacz
Zapomniana burza gnije na nocy
Moje słońce spotyka egzystencję
Karzę szybko bezradną wojnę
Gnije piękne jak rzeczywistość rozdarcie
On szybko klęczy
Rana winy zapomniała ukradkiem o gorzkiim strzępie
Dumne słońce bezpowrotnie jest czerwone
Dłoni poszukuje rzeczywistość
Nowy dom płonie przed naszymi chmurami
Oczekuje chory człowiek na klatka
Martwa śmierć skrywa ostatną ciemność
Nasz głód cieszy się niecierpliwie
śnię
Ciało snu wbrew wszystkiemu walczy z długim piekłem
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz