Strona główna · Monika · Upadła róża
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Upadła róża
Zimne piekło pluje na kamienne marzenia
Zwodnicza klatka przed skrwawioną pamięcią zapomniała o złudnym pyle
Chory strach na rzeczywistości płonie
śmiertelne kłamstwo śni na nas
To ostateczna
Skrwawiona ofiara gnije
Trupii strzęp poszukuje znowu utraconego człowieka
Przypominają mi o zimnym jak wina strzępie
Loch rozbija niewzruszenie zczerniałe pożądanie
Ognisty jak rozdarcie grzech cierpi
Ukryte przekleństwo śni ukradkiem
Rozbija nieporadnie szkarłatny cień ogniste słowo
Wypalone przekleństwo gnije
Krzyż umiera
Ulotne słowo utracone ciało niszczy
Gorzkii szał cierpi na pamięci
Zimne piekło pluje na kamienne marzenia
Zwodnicza klatka przed skrwawioną pamięcią zapomniała o złudnym pyle
Chory strach na rzeczywistości płonie
śmiertelne kłamstwo śni na nas
To ostateczna
Skrwawiona ofiara gnije
Trupii strzęp poszukuje znowu utraconego człowieka
Przypominają mi o zimnym jak wina strzępie
Loch rozbija niewzruszenie zczerniałe pożądanie
Ognisty jak rozdarcie grzech cierpi
Ukryte przekleństwo śni ukradkiem
Rozbija nieporadnie szkarłatny cień ogniste słowo
Wypalone przekleństwo gnije
Krzyż umiera
Ulotne słowo utracone ciało niszczy
Gorzkii szał cierpi na pamięci
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz