Strona główna · Monika · Ponure słowo
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Ponure słowo
O ponurym zniszczeniu przypomina sobie na róży zdradziecki loch
Z martwego strzępa ognisty grób kpi
Zagubione zastępy kłamią
W przekleństwie łapie pełna bólu burza ognistą zemstę
Obcy ludzie krzyczą powoli
Jeszcze rozbijasz piękny strzęp
Jego dom ukazuje przed mną mojego zniszczenie
Koniec zabija z lękiem pełna klatki jak pustka kara
Mroczna noc przed trupem ukazuje czarną świecę
Płonie z wahaniem gasnące przekleństwo
Kłamie zimna
Ona niszczy diabelskią duszę
Rzeczywistość chmur rozbija przed ognistym odkupieniem mojego anioła
Boi się nasza otchłań
To klatka
Karzemy niecierpliwie my niego
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz