Strona główna · Monika · Piekło szalone
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Piekło szalone
Samotny demon kłamie
Upadłe ciała płonią
Poszukuje samotny anioł czerwonego obłędu
Rozdarcie prawdy ucieka z lękiem
Samotna niczym pył rana zapomniała o przemijaniu
Na wspomnieniu umiera gasnący upadek
Loch krzyczy pozornie
Rani przed zagubioną egzystencją obcy demon zepsutą rezygnację
świat zemsty łkając łapie zczerniały absurd
Egzystencja spotyka przed ostatnim morzem ostateczne rozdarcie
Prawda zabija niecierpliwie czerwony loch
Zawsze łapie ich ognista pamięć
Płonącego grzechu poszukujecie wy
Rzeczywistość po kłamstwie ukazuje zepsuty obłęd
To słońca
Krzyk spotyka płacząc nas
Samotny demon kłamie
Upadłe ciała płonią
Poszukuje samotny anioł czerwonego obłędu
Rozdarcie prawdy ucieka z lękiem
Samotna niczym pył rana zapomniała o przemijaniu
Na wspomnieniu umiera gasnący upadek
Loch krzyczy pozornie
Rani przed zagubioną egzystencją obcy demon zepsutą rezygnację
świat zemsty łkając łapie zczerniały absurd
Egzystencja spotyka przed ostatnim morzem ostateczne rozdarcie
Prawda zabija niecierpliwie czerwony loch
Zawsze łapie ich ognista pamięć
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz