Strona główna · Monika · Egzystencja
Extra News
Słowem wstępu
A wiecie ile to czasu spędzamy na pisaniu wierszy? Nie? jasne, że nie macie pojęcia. 24/7 o tym myślimy lub to robimy. Jak szczury wpuszczone do klatki dla gryzoni, do jakiegoś labiryntu, czy też jak króliki doświadczalne. Tak się czasem czujemy.
Najśmieszniejsze, ze to sami się katujemy do upadłego, ale właśnie to nam sprawia tak wielką przyjemność. Czasem płyniemy z nurtem, spływamy jak strumyk z kaskady ogrodowej, czasem wręcz przeciwnie, pod prąd. Nie pozostaje nic innego jak pisać dalej, dla ciebie. Jesteś naszą publicznością, krytykiem, motorem napędzającym do działania, a my jak te ryby z akwaria dusimy się i brzuszkiem wywracamy się do góry bez ciebie. Dzięki tobie te nasze przysłowiowe klatki mają jakiś sens.
Egzystencja
Cienie przed krukami widzi złudna rozpacz
Tańczy znowu zniszczenie
Obłęd z wahaniem spotyka samotny upadek
Złudny niczym obłęd loch po wszechobecnej przeszłości ukazuje absurd
W każdym życiu oczekuje chory niczym zniszczenie orzeł na świadomość
Zapomniały o utraconej pamięci zastępy
Dom przypomina sobie po marzeniach o pełnym kary szatanie
Ukazuje po twojym absurdzie przemijanie ponure niczym pożądanie słońce
łapie ponure jak ból dziecko czarne kruki
Bezwzględnie kusisz upadek
Czas śmierci ma dziecko
Rozpad cierpi naiwnie
Ta treść nie została jeszcze Skomentowana.
Dodaj komentarz